Vorig seizoen‎ > ‎

Week 15 (9 jan)

Thema: De Heer roept zijn mensen

 

Inleiding

 

Thema van vandaag is 'De Heer roept zijn mensen’.

Wij zullen dat thema benaderen met het roepingsverhaal van Mozes in het boek Exodus.

Verlangen: dat ik - in het licht van Gods liefde voor mij - mag aanvoelen wie ik ben, wat mijn roepnaam is en waartoe ik geroepen word.

 


Lied: Take, o take me as I am

Take, o take me as I am

Summon out what I shall be

Set your seal upon my heart

And live in me

 

Neem mij aan zoals ik ben

Roep mij op tot wie ik zal zijn

Druk uw zegel op mijn hart

En leef in mij.

 

 

Exodus 3,1-7: tekst en meditatie

 

Mozes hoedde de kudde van zijn schoonvader Jetro, de priester van Midjan. Eens dreef hij de kudde tot ver in de woestijn en kwam hij bij de berg van God, de Horeb.

 

Mozes heeft een Egyptische opzichter gedood en is daarop gevlucht naar Midjan, gelegen tussen Egypte en de Sinaï-woestijn. Hij is getrouwd met de dochter van een heidense priester en hoedt diens schapen. Mozes is ver weg van zijn volk en van zijn eigenlijke bestemming.

En nu drijft hij - bij ingeving - zijn kudde diep de woestijn in. Woestijn is in de bijbel de plaats van eenzaamheid, leegte en beproeving, maar ook de plaats van Godsontmoeting.

Is zo’n woestijn-situatie ook in mijn leven zichtbaar en voelbaar?

 

Toen verscheen hem de engel van de Heer, in een vuur dat opvlamde uit een doornstruik. Mozes keek toe en zag dat de doornstruik in lichter laaie stond en toch niet verbrandde. Hij dacht: ‘Ik ga er op af om dat vreemde verschijnsel te onderzoeken. Hoe komt het dat die doornstruik niet verbrandt?'

 

Is er ook in mijn woestijnsituatie  iets dat blijft branden en warmte geven en dat het niet opgeeft? Het is goed om net zoals Mozes daar aandacht aan te besteden als een mogelijke vindplaats van God.

 

De Heer zag hem naderbij komen om te kijken. En vanuit de doornstruik riep God hem toe: ‘Mozes, Mozes.'  ‘Hier ben ik,' antwoordde hij.

 

De Heer ziet Mozes dichterbij komen, zoals de Heer ons, toen wij naar deze kapel gingen, dichterbij zag komen. En vanuit de braamstruik roept God Mozes; nog niet voor een taak. Nee, Hij roept hem bij zijn roepnaam: Mozes, Mozes. Elke roeping begint met de ervaring van de genade dat ik gezien word zoals ik eigenlijk ben. Hier ben ik, zegt Mozes; als met het refrein dat we zongen: Hier ben ik, neem mij aan zoals ik ben, roep in mij op wie ik zal zijn.

 

Toen sprak de Heer: ‘Kom niet dichterbij en doe uw sandalen uit, want de plaats waar gij staat is heilige grond.' En Hij vervolgde: ‘Ik ben de God van uw vader, de God van Abraham, de God van Isaak en de God van Jakob.' Toen bedekte Mozes zijn gezicht want hij durfde niet naar God op te zien.

 

De plaats waar Mozes nu is beland is heilige grond. Daar mag Hij God ontmoeten die een God van individuele personen is: van Abraham, van Isaak, van Jacob, nu ook van Mozes en van mij. Die met ieder van hen, dus ook met mij, een persoonlijke weg wil gaan.

Kan ik dat geloven en mijn sandalen uitdoen uit eerbied voor mijn eigen leven, waarin God zich aan mij wil geven ? Mozes bedekt zijn gelaat: zo groot is dat geheim.

 

De Heer sprak: ‘Ik heb de ellende van mijn volk in Egypte gezien, de jammerklachten om zijn onderdrukkers gehoord; ja, ik ken zijn lijden.’

 

Pas als Mozes God persoonlijk heeft ontmoet op de heilige grond van zijn eigen leven, wordt hij gevraagd om mee te helpen zijn volk te verlossen. Voel ook ik in mijn relatie met mijn God een uitnodiging tot mededogen?

 

 

Refrein: Take, o take me as I am

 https://www.youtube.com/watch?v=kNBrRyIolsY